وهاب کریمی:یک نمونه ی دیگر، اشتباه کودکانه ایست که اکثر پژوهشگران زبان های ایرانی در مورد " زبان لکی " مرتکب میشوند.(اشتباهی کودکانه با تمام خصائص اشتباهات کودکانه). این زبان را بسیاری در شاخه ی خنده دار و من درآوردی "کردی جنوبی" طبقه بندی میکنند. اولا "کردی" زبان نیست و یک فرهنگ است و "کرد" یک قومیت میباشد و اصطلاح "کرد" و "کردی" اصطلاحات "مردم شناختی" هستند

روز دوشنبه پانزدهم اسفندماه جاری در برنامه شبانه شبکه زاگرس (زیر بازارچه) شاهد پخش برنامه­‌ای بودیم که سرتاسر توهین به مرد لک زبان بود. در این برنامه­‌ی‌ ‌ سبک و بی‌محتوی، شخصیت، زبان، لباس و رفتار اجتماعی مردم لک زبان به طرز ناشایستی مورد تمسخر و استهزا قرار گرفت، طوری که در تاریخ صدا و سیمای ایران و منطقه‌ی کرمانشاه مسبوق به سابقه نبوده است. در بخش‌های مختلف این سناریوی توهین آمیز و تفرقه‌افکن انواع عبارت‌ها، حالت‌ها و سخنان زشت، بی‌ارزش و توهین‌آمیز به شخصیت لک‌زبان روا داشته است. شخصی که نقش لک زبان را ایفا می‌کند ساده لوح، بی‌منطق، قانون‌گریز و اهل خشونت معرفی شده است که “بیش‌تر از زبانش، لگدش کار می‌کند”

مهدی ویسکرمی:اشعار عبرت آموز فراوانی در ادبیات لرستان دیده می شود؛ به ویژه در میان شاعران لک زبان این ابیات در نهایت زیبایی و به وفور دیده می شود، به گونه ای که بعد از مدح رسول اکرم و ائمه ی اطهار شاید اصلی ترین درون مایه ی شعر لکی دعوت به عبرت آموزی از روزگار و حوادث آن باشد. در میان ادبای لک زبان شاعرانی چند با دیدن آثار گذشتگان دست به هنر نمایی زده اند بزرگانی چون: سیدنوشاد اول، تـُرکه میر آزادبخت و ملامنوچهرکولیوند.

مه داریکم که ئی ریشی کنیامه///یه وه لویر خیرتیه که چکیامه

یه ده خیرت لویرییم نکومیه///انی خوینیکمه ناحق رشیامه

ترجمه:

من درختی هستم که از ریشه کنده شده ام///این غیرت لُری است که من را سر پا نگاه داشته است

این غیرت لُری نمیگذارد  از پا بیفتم و موجب تحمل است///وگرنه من خونی هستم که به ناحق ریخته شده است/

عنصر زبان گران‌بهاترین میراث تاریخی و فرهنگی اهالی لرستان و زاگرس است، واضح است که بخش‌های زیادی از تاریخ و فرهنگ این منطقه‌ ناگفته باقی مانده است، که با پژوهش در حوزه‌ی زبان‌های بومی بخش‌هایی از این سکوت تاریخی قابل شکستن است.استاد ایرج رحمانپور در این خصوص می گویند:بنده همواره این آرمان بزرگ را داشته‌ام که روزی بحث زبان در میان اهل قلم و روشن‌فکران لر به یک گفتمان فرهنگی تبدیل شود؛ اما موضوعی که لازم می‌دانم توجه دوستان پژوهشگر را بدان جلب کنم این است که وقتی در جغرافیای لرستان از زبان مادری سخن گفته می‌شود باید سه بافت زبانی یعنی لری خرم‌آبادی، بختیاری و لکی را در نظر گرفت، و با توجه به این تقسیم‌بندی از زبان مادری سخن گفت، کما اینکه هم‌وطنان کرد نزدیک به 20 لهجه دارند که آنها را در سه شاخه‌ی کلی طبقه‌بندی کرده‌اند به طوری که درک برخی از این لهجه‌ها برای گویشوران دیگر گویش‌ها غیرممکن است، اما با وجود تفاوت‌های عمیق تمام این گویش‌ها "کردی" خوانده می‌شود، و هیچ کردتباری در کردی بودن این گویش‌ها شک نمی‌کند، ولی متاسفانه بخشی از روشن‌فکران در بررسی زبان و ادبیات مردم لر دچار پدیده‌ای به نام خرم‌آباد زدگی یا بهتر بگوییم مرکز زدگی می‌شوند.

کریم کیانی:یکی از فرزندزادهای زبان ایران باستان، لکی می‌باشد که چه بسا درباره اجداد و برادرانش (اوستا، پهلوی، پارسی، پشتو، ارمنی، سگزی، سُغدی و...) بسیار گفته‌ها رفته است. امّا زبان لکی هم‌چنان غریب و مهجور در دل کوه‌های زاگرس ناشناخته مانده و هیچ گفته‌ای علمی، رسمی، نوشتاری و نقادانه‌ای از این فرزند اوستا و پهلوی به میان نیامده است....متأسفانه، به دلیل فرهنگ شفاهی قوم لر و نانویسا بودن آن در گذشته، آثاری در سطح زبانشناسی و الفبایی زبان لکی، توسط گویش‌وران لک به وجود نیامده، که توسط پژوهشگران و زبان‌شناسان علاقمند به زبان لکی، مورد مداقه و بررسی قرار داده شوند و با کندوکاو در آن زوایای پنهان و پیدای این زبان برملا گردد.

زبان لکی بسیار غنی است. راولینسون عقیده دارد که زبان لُری بازمانده‌ی همان زبان فارسی لُری ساسانی است و زبان لکی بازمانده‌ی زبان پهلوی است.محدوده‌ی لک زبان‌ها خیلی زیاد است. از بیجار و کامیاران و اورامانات گرفته تا آن‌سوی کرمانشاه و ایلام. از این طرف هم از حاشیه‌ی همدان گرفته تا می‌آید به لرستان، این‌ها ‌همه لک‌اند. منتها نمی‌گویند لک اسم چیزی را نمی‌آورند، یعنی اضافه‌ی بیانی‌اش را قید نمی‌کنند.

الشتر از بخش‌هاى بزرگ، سرسبز، خوش آب و هوا و حاصلخيز شمال لرستان است.عشاير سله‌سله (سلسله) از يک ايل و دو طايفهٔ مستقل به‌شرح زير تشکيل گرديده‌اند:

منبع:لکستان

"لک"هویتی مشخص و راسخ یا نامشخص و مناقشه برانگیز؟

در وبگردی های خود بارها به مطالبی در خصوص مردمان لک زبان برخوردم که من راعمیقآ به فکر وا می داشت .این مطالب گاه من را خوشحال وگاهی نیز ناراحتم می ساخت . وقتی از افتخارات و تاریخ پربار و بسیار غنی لک تباران می خواندم لذت می بردم و به لک تبار بودن خود افتخار می کردم ولی وقتی می دیدم  و می بینم که عده ای با ارایه مطالب نادرستی در مورد هویت تاریخی  لک زبانان تمایلات شخصی خود را ارضاء ولی شاخه تنومندی را از درخت خود جدا میکنند،بسیار اندوهگین می شوم.مطالبی با این عنوان ها"هویت مناقشه برانگیز لکها"یا "لکها:کرد یا لر؟"وعناوینی شبیه اینها.نویسندگان این مطالب حتی اگر با  نیتی خیر قلم به دست گرفته باشند (که گمان من این است بسیاری از آنها همین گونه اند)  باید بدانند که نتیجه عمل آنها در راستای نیتشان نخواهد بود.به این دوستان و همتباران عزیز با ید گفت که هویت قومی لک زبانان  سالهاست که مشخص است .وقتی بابا لره لرستانی لک تبار در قرن دوم هجری نام پرمعنا و هویت بخش"لره لرستانی "را برخود نهاده است از همان موقع هویت لک تباران مشخص بوده است اگر هویت تباری و قومی او نامشخص و یا مناقشه برانگیز بود همان زمان به پیروی از پیر و راهبر خود"بهلول ماهی "کردتبار که بسیار مورد احترامش بود و تعلق عاطقی زیادی به او داشت، خود را کرد می خواند یا وقتی مورخان دربار کریم خان زند او را  از "طایفه لک که از قوم لر می باشد"معرفی می کردند  اگر  او برای خود هویت لری قائل نبود حتمآ دستور اصلاح می داد .اگر شاه خوشین،خان الماس،بابا رجب ،بابا نجوم و............هویت لری نداشتند  هیچ وقت نام لرستانی را بر خود نمی نهادند چون" لرستان" وجه تسمیه دارد و مشخص کننده تبار است.باید به این دوستان گفت شما باایجاد شک و تردید در هویت قومی لک زبانان  و مناقشه برانگیز خواندن آن به تاریخ چند صد ساله لکها  توهین می کنید چون فقط مردمان بی ریشه  ،بی  تاریخ  و بی شناسنامه هویت مناقشه بر انگیز دارند نه لک زبانانی که ریشه در تاریخ ایران ،ماد و لّر دارند.به این عزیزان باید گفت که مردمان لک یکی از اصیل ترین مردمان آریایی ساکن در غرب ایران هستند .تاریخ و تبار لکها   به دلیل ریشه های فرهنگی و تاریخی آنان کاملآ  مشخص بوده و است.مردمان لک زبان  تازه سر از تاریخ برون نکشیده اند که هویت آنها را تازه بخواهیم مشخص سازیم و به  به دیگران بشناسانیم. به طور خلاصه در این رابطه باید گفت هویت قومی لک زبانان مناقشه برانگیز نبوده  و لرتبار بودن آنها از بدیهات بوده و ریشه کاملآ تاریخی دارد ولی شما می خواهید آن را  نا مشخص و مناقشه برانگیز جلوه دهید.